Διακοπές - Τουρισμός - Ταξίδια - Εκδρομές

ΠΗΓΗ ΤΩΝ ΜΥΘΩΝ


Πολλοί από τους πιο γοητευτικούς ελληνικούς μύθους έχουν τις απαρχές τους στην Κρήτη. Ο παλιότερος απ’ αυτούς αναφέρεται στην ασυνήθιστη γέννηση του Μεγάλου Πατέρα θεοί Δία.

Σύμφωνα μ’ αυτός, ο Κρόνος, γιος του Ουρανού και της Γαίας, παντρεύεται την αδερφή του Ρέα, η οποία φέρνει στον κόσμο πολλά παιδιά. Επειδή όμως ο Ουρανός του έχει πει ότι θα εκθρονιστεί από κάποιο παιδί του, καταπίνει όλα τα νεογέννητα παιδιά του στην προσπάθειά του ν’ αποτρέψει το πεπρωμένο.

Η Ρέα λοιπόν που δεν ανεχόταν περισσότερο να βλέπει ν’ αφανίζονται τα παιδιά της, όταν κατάλαβε ότι έφτασε η ώρα της γέννας, ήρθε στην Κρήτη όπου γέννησε το Δία σ’ ένα σπήλαιο στα βουνά (στο Δικταίο ¶ντρο στα Λασιθιώτικα βουνά – ή κατά άλλους στο Ιδαίο ¶ντρο στον Ψηλορείτη). Στη συνέχεια παρουσίασε στον Κρόνο μια φασκιωμένη πέτρα, λέγοντάς του ότι αυτό ήταν το τελευταίο τους παιδί κι εκείνος την κατάπιε.

Όταν ο Δίας μεγάλωσε, ερωτεύτηκε την Ευρώπη, κόρη του βασιλιά της Φοινίκης. Ο νεαρός θεός, τρελός από έρωτα, θέλησε να την κατακτήσει με πονηριά. Μεταμορφώθηκε σ’ ένα ωραίο λευκό ταύρο και ξάπλωσε μπροστά της στην ακτή όπου εκείνη έπαιζε. Η κοπέλα κάθισε στη ράχη του κι αμέσως αυτό βυθίστηκε στη θάλασσα και κολυμπώντας έφτασε στην Κρήτη. Σύμφωνα με μια παράδοση γεύτηκαν τον έρωτα στη σκιά ενός πλατάνου στη Γάρτυνα. Απ’ αυτή την ένωση λέγεται ότι γεννήθηκαν τρεις γιοί: ο Μίνωας, ο Ροδάμαθυς κι ο Σαρπηδόνας.

Τους υιοθέτησε και τους ανέθρεψε ο Αστέριος, ο βασιλιάς της Κρήτης, που παντρεύτηκε τη μητέρα τους. Μετά το θάνατό του, ο Μίνωας θέλησε να τον διαδεχτεί στο θρόνο. Επειδή συνάντησε την αντίδραση των Κρητικών, ζήτησε από τον θεό Ποσειδώνα να τον βοηθήσει στέλνοντας ένα σημάδι για να πείσει τους ντόπιους ότι είχε την εύνοιά του. Εκείνος έστειλε ένα όμορφο λευκό ταύρο που βγήκε από τα βάθη της θάλασσας. Ο Ποσειδώνας περίμενε ότι ο Μίνωας θα θυσίαζε τον ταύρο μόλις ανέβαινε στον θρόνο αναγνωρίζοντας τη βοήθειά του. Εκείνος όμως μαγεμένος από την ομορφιά του ζώου δεν θέλησε να το αποχωριστεί και το κράτησε στην Κνωσό.

Αυτό εξόργισε τον Ποσειδώνα που θέλοντας να πάρει εκδίκηση, έκανε την Πασιφάη, τη γυναίκα του Μίνωα, να ερωτευτεί παράφορα τον ταύρο. Δυστυχώς ο ταύρος δεν ανταποκρίθηκε στον έρωτα της βασίλισσας που στην απελπισία της κατέφυγε στον Δαίδαλο ο οποίος έφτιαξε μια ξύλινη αγελάδα, κούφια από μέσα, όπου συμβούλεψε την Πασιφάη να κρυφτεί περιμένοντας τον ταύρο. Σε εννιά μήνες γεννήθηκε ένα τερατώδες πλάσμα με ανθρώπινο σώμα και κεφάλι ταύρου. Ο γνωστός Μινώταυρος.

Στο Μινώταυρο αναφέρεται ο πιο γνωστός ίσως από τους μύθους που συνδέονται με την αρχαία Κρήτη. Η ιστορία ξεκίνησε όταν ένας από τους γιους του Μίνωα, ο Ανδρόγεω, πήγε στην Αθήνα για να συμμετάσχει σε αθλητικούς αγώνες. Ως εξαίρετος αθλητής που ήταν, αναδείχτηκε πρώτος σ’ όλα τα αγωνίσματα, γεγονός που προκάλεσε το φθόνο του βασιλιά της Αθήνας Αιγέα. Διέταξε του ανθρώπους του να στήσουν ενέδρα στον Ανδρόγεω στο δρόμο προς τα Μέγαρα, όπου και τον σκότωσαν.

Μόλις ο Μίνωας πληροφορήθηκε το θάνατο του γιου του, επιτέθηκε στην Αθήνα και επέβαλε τους όρους του που ήταν ιδιαίτερα σκληροί: Κάθε χρόνο εφτά νέοι κι εφτά νέες από την Αθήνα επιλέγοντας και στέλνονταν στην Κρήτη. Ρίχνονταν στον Λαβύρινθο, ένα τεράστιο κτίριο με ελικοειδείς διαδρόμους που είχε κτιστεί από τον Δαίδαλο. Ήταν τόσο δαιδαλώδες και σκοτεινό, που κανείς α’ όσους κλείνοντας στο εσωτερικό του δε μπορούσε να ελπίζει ότι θα βρει την έξοδο. Και το χειρότερο; Στο κέντρο καραδοκούσε ο Μινώταυρος.

Ο φόρος υποτέλειας πληρωνόταν κάθε χρόνο ως τη στιγμή που ο Θησέας, γιος του Αιγέα, προσφέρθηκε να πάρει τη θέση κάποιου από τους εφτά νέους, πιστεύοντας ότι θα έβρισκε τον τρόπο ν’ απαλλάξει τους Αθηναίους από τον ταπεινωτικό φόρο.

Από την πρώτη μέρα που οι δεκατέσσερις νέοι έφτασαν στο νησί, ο Θησέας συνάντησε την Αριάδνη, κόρη του Μίνωα, που την ερωτεύτηκε από την πρώτη στιγμή. Αλλά και η πριγκίπισσα γοητευμένη από το Θησέα, θέλησε να τον βοηθήσει και κατέφυγε στο Δαίδαλο, ο οποίος βρήκε και πάλι τη λύση προτείνοντας ένα τρόπο να δραπετεύσουν οι Αθηναίοι. Το σχέδιο ήταν απλό: Ο Θησέας περνώντας από την είσοδο του λαβυρίνθου θα είχε μαζί του ένα κουβάρι και θα έδενα την άκρη του νήματος στην πόρτα. Θα το ξετύλιγε διασχίζοντας τους δαιδαλώδεις διαδρόμους σημαδεύοντας το δρόμο που ακολουθούσαν. Ο Θησέας ακολούθησε τις οδηγίες μέχρι που συνάντησε τον Μινώταυρο και τον σκότωσε. Τυλίγοντας ξανά το κουβάρι, βρήκε εύκολα το δρόμο προς την έξοδο μαζί με τους συντρόφους του. Φεύγοντας ο Θησέας από το νησί πήρε μαζί του και την Αριάδνη.

Όταν ο Μίνωας ανακάλυψε το ρόλο του Δαίδαλου στη δραπέτευση των Αθηναίων, έδωσε εντολή να τον ρίξουν στο λαβύρινθο μαζί με το γιο του Ίκαρο. Πατέρας και γιος ήταν καταδικασμένοι να πεθάνουν θαμμένοι ζωντανοί. Η μόνη σωτηρία τους θα ήταν να εγκαταλείψουν το νησί, πράγμα δύσκολο, γιατί ακόμη κι αν κατάφερναν να βγουν από το λαβύρινθο, η θάλασσα ελεγχόταν από το στόλο του βασιλιά.

Το δαιμόνιο μυαλό του Δαίδαλου όμως βρήκε κι αυτή τη φορά την άκρη. Ο Μίνωας μπορεί να ήταν βασιλιάς της στεριάς και της θάλασσας, αλλά δε μπορούσε να ελέγξει τον αέρα. Έφτιαξε φτερά από πούπουλα πουλιών για τον ίδιο και το γιο του και τα στερέωσε στους ώμους τους με κερί και πέταξαν με προορισμό τη Σικελία, όπου θα ήταν ασφαλείς.

Στην αρχή ο Ίκαρος θυμόταν τις οδηγίες του πατέρα του και κρατιόταν σ’ ένα ασφαλές ύψος. Δεν άργησε όμως ο νέος να μπει στον πειρασμό να πετάει όλο και πιο ψηλά. Ο Δαίδαλος που πετούσε μπροστά δεν πρόσεξε τον απερίσκεπτο τρόπο πτήσης του γιου του. Το κερί που κρατούσε ενωμένα τα φτερά του Ίκαρου άρχισε να λιώνει και το μοιραίο δεν άργησε να συμβεί. Ο άτυχος νέος έπεσε στη θάλασσα και πνίγηκε.

Συντριμμένος ο Δαίδαλος συνέχισε την πτήση του πάνω από τη θάλασσα που από τότε ονομάστηκε Ικάριο Πέλαγος, έφτασε στη Σικελία όπου έζησε την υπόλοιπη ζωή του.

Συντάκτης: Φωτεινή Αναστασοπούλου



 

© Golden Greece