Κορινθία Πολιτισμός

Arabic  Chinese  Japanese  Russian   Swedish  Italian  Spanish  German  French  English  Greek
jquery slider plugin
Πλοία στην Κορινθία πραγματικού χρόνου
Δρομολόγια ΟΣΕ
ΚΤΕΛ Κορινθίας
Αστυνομία Κορίνθου
Τουριστικές Πληροφορίες για την Κορινθία
Εξυπηρέτηση Πολιτών στην Κόρινθο
Ραδιοφωνικοί Σταθμοί Κορινθίας
Πληροφορίες για Ασφαλείς Διακοπές
Νομισματικές Σχέσεις
Τηλέφωνα Πρώτης Ανάγκης
Η Ιστορία και ο Πολιτισμός της Κορινθίας

ΚΟΡΙΝΘΙΑ

ΙΣΤΟΡΙΚΑ   ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ

Ο Μάρτης του 1821 βρίσκει τον Κορινθιακό λαό χωρίς ντόπιους μπροστάρηδες κι αδυνατεί, ακέφαλος ν ακολουθήσει το μεγάλο σηκωμό. Ο τοπικός άρχοντας Σωτήρης Νοταράς και ο μητροπολίτης Κύριλλος, μαζί με τον Τούρκο μπέη της περιοχής, το συνετό και πάμπλουτο Κιαμήλ, έχουν πάει απ’ τις αρχές του μήνα στη σύσκεψη προυχόντων του Μοριά στην Τρίπολη, ύστερα από τη διαρροή της φήμης για επανάσταση των Ραγιάδων.

Η οικογένεια του Κιαμήλ Μπέη έχει κλειστεί για ασφάλεια στην Ακροκόρινθο με αρκετή φρουρά και εμπόδια και με εγγυητή όμηρο το αρχοντόπουλο Αντρίκο Νοταρά. Το μούδιασμα του λαού και το κενό εξουσίας που παρουσιάστηκε στην Κορινθία, έρχεται, στις αρχές Απρίλη του ‘21, να καλύψει με τη φλογερή του ορμή και με το επαναστατικό του πάθος ο Παπαφλέσσας. Οι Κορίνθιοι τον ακολουθούν και ξεσηκώνονται. Οι Τούρκοι εγκαταλείπουν τα αρχοντικά και τις περιουσίες τους και βρίσκουν καταφύγιο μέσα στο κάστρο, που το διοικεί η δυναμική μάνα του Κιαμήλ Νουρή Μπεγίνα.



Πρώτη Πολιορκία (Μη επιτυχημένη)

Οι εξεγερμένοι της Κορίνθου πολιορκούν στενά τον Ακροκόρινθο, πανηγυρίζοντας τη λευτεριά τους. Πρόκειται για την Πρώτη Πολιορκία του κάστρου από τις Ελληνικές δυνάμεις, η οποία όμως δεν είχε τελικά επιτυχία.

Στις 22 Απριλίου 1821, ο Τούρκος σερασκέρης Κεχαγιάμπεης έρχεται με 5.000 στρατό στη Βόχα και από το Λέχαιο στέλνει μήνυμα στους πολιορκητές του Κάστρου να προσκυνήσουν και να διαλυθούν. Το άλλο πρωί, 23 του Απρίλη, ο Γιώργος Χελιώτης με εντολή του Παπαφλέσσα, Προτού αποχωρήσει από την Κόρινθο, βάζει φωτιά στο περίλαμπρο παλάτι του Κιαμήλ-Μπέη και σε άλλο τουρκικά αρχοντικά. Ετσι ο Κεχαγιάμπεης μπαίνει στην Κόρινθο ανενόχλητος καίγοντας με τη σειρά του ελληνικά σπίτια και εκκλησίες. Την ίδια μέρα η Νουρή Μπεγίνα διατάζει, για αντίποινα, να γκρεμιστεί από τον Ακροκόρινθο ο Αντρίκος Νοταράς.



Δεύτερη Πολιορκία

Πέρασε ένας μήνας και στις αρχές του Μάη 1821 ξεκινά η δεύτερη πολιορκία του Ακροκορίνθου. Επικεφαλής των πολιορκητών είναι ο Καλαβρυτινός Αναγνώστης Πετμεζάς και ο Υδραίος Κωστής Μεθενίτης. Τρία κανόνια, αγορασμένα με έρανο των Υδραίων Φιλικών, υπό τον Υδραίο καπετάνιο Δημήτρη Κριεζή, μεταφέρθηκαν στο απέναντι μικρό καστράκι (Μόντ ΕσκουβέΠεντεσκούφης) κι έκαναν αρκετή ζημιά στους έγκλειστους του Κάστρου. Η πολιορκία στένεψε πολύ, οπότε οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να παραδοθούν, με συμφωνία που κανονίστηκε το πρωί της 14ης Ιανουαρίου του 1822.

Μετά την υπογραφή της συμφωνίας, Πήρε ο Κολοκοτρώνης άνδρες από τα διάφορα στρατιωτικά σώματα και με τη συνοδεία του επισκόπου Δαμαλών Ιωνά, του Φωτάκου, του Πετμεζά και άλλων, έφτασε στη μεσημβρινή πύλη του Ακροκορίνθου. Εκεί τον υποδέχτηκαν οι Τούρκοι αγάδες με επικεφαλής το φρούραρχο ΑσλάνΜπέη, που του παρέδωσε τα κλειδιά του Κάστρου τονίζοντας τη φράση: «Χαλάλι σας! Χαλάλι σας!
Ο Κολοκοτρώνης σταύρωσε τρεις φορές το πάνω μέρος της πύλης με την Ελληνική σημαία και βροντοφώναξε: «Εμπάτε, ‘Ελληνες! Κατά τον ιστορικό της Κορινθίας, Λάμπη Αποστολίδη, αυτή ήταν μία από τις μεγάλες, τις βαθιά συγκινητικές στιγμές της ιστορίας του Γένους μας.
Κι ενώ ο ηρωικός επίσκοπος Ιωνάς, καβάλα στο άλογό του, ύψωνε το σταυρό και ευλογούσε τα μπαρουτοκαπνισμένα παληκάρια κι οι βράχοι αντιλαλούσαν από ανάκατες ζητωκραυγές και ντουφεκιές, ο γέρος του Μοριά, σκαρφαλωμένος στο πιο ψηλό σημείο του Κάστρου, έστηνε την Ελληνική σημαία. ‘Ηταν η γαλανόλευκη με το σταυρό, στο σχέδιο που μόλις πριν λίγες ημέρες είχε εγκρίνει η Συνέλευση της Επιδαύρου και που για πρώτη φορά κυμάτιζε στον ελεύθερο Ελληνικό ουρανό. ‘Ομως, αφού σκόπιμα απομακρύνθηκε από την Κόρινθο ο Κολοκοτρώνης, η λαμπρή αυτή επιτυχία των Ελληνικών δυνάμεων αμαυρώθηκε στη συνέχεια από λαφυραγωγία και διαρπαγή του σημαντικού πλούτου που βρέθηκε στο Κάστρο (και που σύμφωνα με το δίκαιο του πολέμου ανήκε στο Ελληνικό δημόσιο, εφ’ όσον η παράδοση είχε γίνει με συνθήκη κι όχι με έφοδο).
Το όργιο της λεηλασίας των λαφύρων ακολούθησε η καταρράκωση της συμφωνίας, που προέβλεπε την προστασία των Τούρκων και τη διεκπεραίωσή τους σε Τουρκικά εδάφη.
Από τους 600 που παραδόθηκαν, κανείς στο τέλος δεν επέζησε. Κατά τη μεταφορά τους ως στα πλοία που ήσαν στο Λουτράκι, υπέστησαν επιθέσεις από ομάδες ατάκτων, ληστεύθηκαν, γυναικόπαιδα αρπάχτηκαν και πολλοί άντρες σφαγιάσθηκαν.
Οι εναπομείναντες μπαρκαρίστηκαν σε δύο καράβια που: “κατά δυστυχίαν, τρικυμίας επιπεσούσις, εις την θάλασσαν επνίγησαν άπαντες”.
Αυτά γράφει ο ιστορικός Φραντζής, όμως άλλοι αμφισβητούν το φυσικό φαινόμενο και αποδίδουν σε δόλο Και σκοπιμότητα τον πνιγμό των άοπλων Τούρκων.
Την ίδια περίοδο (στις 26 Ιανουαρίου 1922) η Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου ορίζει την Κόρινθο πρωτεύουσα και έδρα της προσωρινής διοίκησης της Ελλάδας. Πρόκειται για μια εξέχουσα ιστορική τιμή, που αξιώθηκαν τούτα τα χώματα και που την κράτησαν ως τον Ιούλη του ‘22, οπότε φάνηκε από τη Ρούμελη να κατεβαίνει η στρατιά του Δράμαλη.



ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΑΠΟ ΤΟ ΔΡΑΜΑΛΗ

Η Κόρινθος εγκαταλείπεται στους εισβολείς, αλλά το εξωφρενικότερο είναι που εγκαταλείπεται απολέμητα ακόμα και το περιτείχιστο το κάστρο της.
Ο ανάξιος φρούραρχος Ιάκωβος Θεοδωρίδης, παρά το ηχηρό προσωνύμιο που έφερε ως ‘Αχιλλέας”, σαν είδε τη σκόνη που σήκωναν τα λεφούσια του Τούρκικου στρατεύματος, δείλιασε, μάζεψε τους 150 άντρες που είχε στις διαταγές του κι έφυγε από την Τενεατική πύλη (της Δραγονέρας). Προηγούμενα όμως σε συμφωνία μαζί του, ο άλλοτε υπηρέτης του Κιαμήλ, Δημήτρης Μπενάκης, ο υποφρούραρχος Διαμαντής Λαλάκας και ο ηγούμενος της μονής Φανερωμένης, Παρθένιος Βλάχος, εκτελούν εν ψυχρώ τον Κιαμήλ - Μπέη στο δωμάτιο που τον κρατούσαν φυλακισμένο.
Την άλλη μέρα, 7 Ιουλίου 1822, ο Δράμαλης ανεβαίνει με επισημότητα στον Ακροκόρινθο ως ελευθερωτής. Του επιφυλάσσουν λαμπρή υποδοχή η χήρα και η μητέρα του Καμιήλ, ντυμένες με πολυτελέστατα πέπλα ανάμεσα σε πλούσια στολισμένες θεραπαινίδες και του αποκαλύπτουν ένα πηγάδι με κρυμμένα 40.000 πουγκιά γεμάτο χρυσά νομίσματα. Για να τιμήσει τη χήρα του Κιαμήλ - Μπέη, την πανέμορφη Γκιούλ - Χανούμ ο Δράμαλης, την παντρεύτηκε πάνω στον Ακροκόρινθο με ανατολίτικη μεγαλοπρέπεια. Και για ικανοποίηση του χθεσινού της πένθους, αντί άλλου μνημείου στη μνήμη του δολοφονημένου συζύγου της, διέταξε κι έχτισαν ζωντανούς στα τείχη, τους καλύτερους ‘Ελληνες που έσερνε αιχμαλώτους μαζί του από τη Ρούμελη, ενώ κρέμασε κατωκέφαλα δύο σεβάσμιους ιερείς.
Τέσσερις μόνο μέρες έμεινε στο Κάστρο για να χαρεί το γάμο του ο Δράμαλης, και στις 12 Ιουλίου φεύγει περήφανος για την Τριπολιτσά, για να διαλύσει, όπως πίστευε, κι εκεί την επανάσταση.
Είναι γνωστή η κατάληξη αυτής της εκστρατείας με τους 30.000 άντρες του, που στις 26 - 27 κι 28 Ιουλίου του 1822 έπαθε οικτρή καραστροφή στα στενά των Δερβενακίων.
Ταπεινωμένος και περιφρονημένος επιστρέφει και κλείνεται στον Ακροκόρινθο, όπου και πεθαίνει λίγους μήνες αργότερα από μαρασμό, στις 8 Δεκεμβρίου 1822.
Οι 4.000 εναπομείναντες Τούρκοι της περίφημης στρατιάς του, αποδεκατίζονται στη μάχη της Ακράτας κι έτσι ο Κορινθιακός κάμπος ανασαίνει και πάλι λεύτερος.



Τρίτη Πολιορκία (Η ΤΕΛΙΚΗ)

Το Κάστρο μόνο παραμένει στη σκλαβιά με 415 ταμπουρωμένους Τουρκαλβανούς με αρχηγό τον Αλβανό Αβδουλάχ - Μπέη.
‘Ετσι στις αρχές του 1823 ξεκινάει για τρίτη φορά πολιορκία του Ακροκορίνθου αα’ τις Ελληνικές επαναστατικές δυνάμεις.
Η Εθνική Συνέλευση του Άστρους διορίζει αρχηγό της πολιορκίας τον Κορίνθιο Ιωάννη Σωτ. Νοταρά. Τον Ιούνιο έρχεται συμπολεμιστής και ο πορθητής του Παλαμηδιού, Στάικος Σταΐκόπουλος, ενώ τον Οκτώβρη, για να πιεστούν ακόμα περισσότερο τα πράγματα, διορίζεται από το Εκτελεστικό και ο Γενναίος Κολοκοτρώνης.

‘Οταν πια κάθε ελπίδα διαφυγής ή σωτηρίας απ’ έξω για τους έγκλειστους είχε αποκλειστεί, ένας Τούρκος αξιωματούχος του Ακροκορίνθου, ο Χαλήλ - Αγάς, συναντήθηκε με το Στάικο και υπέβαλε Προτάσεις για την παράδοση του Κάστρου. Ο κυριότερος λόγος ήταν να παραδοθούν στο Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, γιατί μόνο αυτόν θεωρούσαν “μπεσαλή”, ικανό να κρατήσει το λόγο του και να μη σφαγούν οι αιχμάλωτοι.
Πραγματικά, η Ελληνική πλευρά στέλνει το Θεόδωρο Κολοκοτρώνη μαζί με το Νικηταρά από Εκτελεστικό και τους Νίκο Λουμάνη και Σωτηράκη Νοταρά από το Βουλευτικό, για να φροντίσουν τις λεπτομέρειες της παράδοσης. Μετά από επίμονες διαπραγματεύσεις ο φρούραρχος Αβδουλάχ - Μπέης και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης κατέληξαν σε συμφωνία.
Η συνθήκη παράδοσης υπογράφτηκε στις 19 Οκτωβρίου 1823, αλλά οι Τουρκαλβανοί άφησαν το Κάστρο στις 26 Οκτωβρίου, γιατί στο μεταξύ έγινε απογραφή των πραγμάτων που ήσαν μέσα και θα περιέρχονταν στους ‘Ελληνες.
Το μεσημέρι της 2όης Οκτωβρίου 1823, ανήμερα του Αγίου Δημητρίου, 300 Τουρκαλβανοί και 60 γυναίκες εγκατέλειπαν τον Ακροκόρινθο στα χέρια των Ελλήνων.
Τους συνόδευαν ο Κολοκοτρώνης και ο Υψηλάντης μέχρι το Παλαιό Καλαμάκι, όπου και τους επιβίβασαν όλους σώους σε δύο πλοία Αυστριακά, και σ’ ένα τρίτο με Ιόνιο σημαία... Με την αποχώρηση των Τούρκων άρχισε μεγάλο πανηγύρι πάνω στον Ακροκόρινθο, ‘Εγινε αγιασμός και επίσημη δοξολογία από τους επισκόπους Κορίνθου Κύριλλο και Δαμαλών Ιωνά.
Με την απόλυση, ο τριγύρω τόπος αντιλαλούσε από τις κανονιές του Κάστρου και τις ζητωκραυγές, καθώς οι μπαρουτοκαπνισμένοι ‘Ελληνες φιλούσαν ο ένας τον άλλον με δάκρυα χαράς.
Στο μεταξύ οι ψησταριές με τ’ αρνιά έδιναν κι έπαιρναν. Φορτώματα κρασιού και ρετσινιού -για το γλεντοκόπι και για το άναμα της φωτιάς- έφταναν κάθε λίγο από Σοφικίτες και Περαχωρίτες, καθώς Κορίνθιοι και Δερβενοχωρίτες χόρευαν και τραγουδούσαν με λαϊκά όργανα, απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ. Κι όλες αυτές τις ώρες, ο Ακροκόρινθος αστραποβολούσε από τις θεόρατες φλόγες των ρετσινιών και τις μπαταριές των όπλων, που διαλαλούσαν το χαροποιό μήνυμα της νίκης και της ελευθερίας. Το πιο λαμπρό Κάστρο του Μοριά, Το “Αστρον της Ελλάδος”, ανάσαινε λεύτερο, υπερήφανο προπύργιο ελευθερίας και εθνικής υπερηφάνειας.

Συντάκτης: Φωτεινή Αναστασοπούλου

Νεμέα
Η Νεμέα πήρε το όνομα της από την νύμφη Νεμέα, κόρη του ποταμού Ασωπού. Στο κάμπο της Νεμέας,η αμπελοκαλλιέργεια και η οινοποιία έχει παράδοση χιλιετιών με ιδιαιτερότητα στο αγιωργίτικο σταφύλι που δανείστηκε το όνομά του από τον οικισμό Άγιο Γεώργιο, όνομα που διατηρούσε η Νεμέα μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα. Τα κρασιά της περιοχής, με έντονο, βαθύ ρουμπινί χρώμα και άρωμα που παραπέμπει σε ευγενή μπαχαρικά, θεωρούνται από τα καλύτερα της Πελοποννήσου. Ποικιλίες κρασιών που συναντάμε στη περιοχή είναι η αλεπού, η ασπρούδα, το σαββατιανό, ο ροδίτης αλλά και ποικιλίες κοσμοπολίτικες (Chardonnay, Sauvignon Blanc) καθώς και ερυθρές (Cabernet Sauvignon, Merlot … κ.α).

Γιορτή Κρασιού

Στα τέλη Αυγούστου- αρχές Σεπτεμβρίου, στη Νεμέα «Αμπελόεσσα» διοργανώνεται γιορτή κρασιού με τη συμμετοχή τοπικών οινοπαραγωγών. Στην διάρκεια του τριημέρου, που διαρκούν οι Μεγάλες Ημέρες της Νεμέας, στις γειτονιές και στις πλατείες της πόλης εκτυλίσσονται ποικίλες πολιτιστικές (θέατρο, χορωδίες) και μουσικές εκδηλώσεις. Ταυτόχρονα λειτουργεί έκθεση κρασιών των ντόπιων παραγωγών ενώ ο επισκέπτης μπορεί να ακολουθήσει διάφορες διαδρομές σε αμπελώνες της περιοχής. Καθημερινά το λεωφορείο των οινοπαραγωγών ξεναγεί δωρεάν τους επισκέπτες στους αμπελώνες.

Από το 1997 στη Νεμέα λειτουργεί η Γεωργική Τεχνική - Επαγγελματική Σχολή με σύγχρονο σύστημα αγροτικής εκπαίδευσης πάνω στην αμπελουργία και την οινοτεχνία που απευθύνεται κυρίως σε νέους αγροτικών οικογενειών, αποφοίτους Γυμνασίου.

Τα Νέμεα

Το καλοκαίρι του 1996, μετά από προσπάθεια της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και της Αμερικανικής Αρχαιολογικής Σχολής, οι αγώνες των Νέμεων αναβίωσαν ύστερα από 2.300 χρόνια με στόχο τη διατήρηση του αρχαίου ελληνικού αθλητικού ιδεώδους. Χιλιάδες θεατές και αθλητές συμμετέχουν στους αγώνες για να βιώσουν το μεγαλείο της ευγενούς άμιλλας. Η Νεμέα έγινε γνωστή από τον άθλο του Ηρακλή, την εξόντωση του λιονταριού που λυμαινόταν την περιοχή. Οι συμμετέχοντες στους αγώνες ακολουθούν τα ίδια βήματα του μυθικού ήρωα, από τις Κλεωνές μέχρι τη Νεμέα, μέσα από μια μοναδική διαδρομή με ελαιώνες και αμπελώνες.

Το έθιμο της Ψυχοκόρης

Το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων, οι κάτοικοι της Νεμέας βάζουν πλαστικά κλαδιά πάνω από τα τζάκια, σκεπάζουν τα γλυκά με αλουμινόχαρτο και πλένονται καλά για να μην τους κατουρήσουν οι καλικάντζαροι. Το πρωί των Χριστουγέννων, μετά την εκκλησία, η έφηβη κόρη της οικογένειας σερβίρει σε πιατέλα τα παραδοσιακά γλυκά της Νεμέας (κουραμπιέδες, μελομακάρονα, δίπλες, γλυκά κουταλιού… κλπ) και προσφέρει λικέρ στον άνδρα της οικογένειας.

Παραδοσιακός Γάμος

Τη Δευτέρα, οι φίλες της νύφης και οι κοπέλες από την γειτονιά πλένουν τα προικιά τραγουδώντας και χορεύοντας. Η μητέρα της νύφης ετοιμάζει ζεστές τηγανίτες και κερνάει σπιτικό λικέρ. Στο σπίτι του γαμπρού ένας νέος, φίλος ή συγγενής του γαμπρού, που έχει και τους δύο γονείς του, είναι υπεύθυνος για την προετοιμασία του γαμπρού. Αυτός ονομάζεται μπραζέρης, που σημαίνει στενός φίλος, παράγαμπρος. Αντίστοιχο ρόλο είχε και μια κοπέλα, φίλη της νύφης, η μπραζέρα. Την Τρίτη μαζεύονται και πάλι οι κοπέλες για να σιδερώσουν τα προικιά. Την Τετάρτη τακτοποιούν τα ρούχα φτιάχνοντας έναν γιούκο όπως τον έλεγαν. Έβαζαν δηλαδή πάνω από τα στρώματα, τα παπλώματα, τις υφαντές κουβέρτες και τα κιλίμια, που ύφαινε η νύφη στον παραδοσιακό αργαλειό και τέλος τις πλεχτές δαντέλες της γιαγιάς. Ύστερα κρεμούσαν όλα τα κεντήματα σε σκοινί στερεωμένο από τον έναν τοίχο στον άλλον. Σε πάγκους τοποθετούσαν τα υπόλοιπα προικιά (σεντόνια με δαντέλες, κεντήματα, νυχτικιές της νύφης..κλπ.). Το απόγευμα καλούσαν τον παπά, τον δάσκαλο, τον πρόεδρο και μαζί με τους γονείς των μνηστευμένων γινόταν η εκτίμηση της προίκας της νύφης. Το προικοσύμφωνο το συνέτασσε ο συμβολαιογράφος του χωριού. Στο τέλος, έραιναν τα προικιά με ρύζι, αμύγδαλα, καρύδια και νομίσματα. Ένα έθιμο που διατηρείται ως σήμερα είναι το γέλασμα από μέρους και των δύο συμπεθέρων με σκοπό να κρύψουν ή να κλέψουν κάτι από το σπίτι, για να τους «χτυπήσουν το κουδούνι» όπως λένε, δείχνοντάς το «κλεμμένο» αντικείμενο όταν φεύγουν.

Την Πέμπτη το πρωί, οι γονείς των μελλονύμφων στέλνουν τα καλέσματα σε συγγενείς και φίλους. Τον παπά και τον κουμπάρο τους καλούν ξεχωριστά ο γαμπρός με τον μπραζέρη, στέλνοντας μια κουλούρα ψωμί, 2-3 κιλά κρέας και μια τσότρα κρασί για τον καθένα. Την Παρασκευή το απόγευμα, ο μπραζέρης, με 5-6 φίλους συγγενείς του γαμπρού, παραλαμβάνουν την προίκα της νύφης. Πρώτα αλλάζουν τις κουλούρες ο μπραζέρης με τη μπραζέρα. Στέκονται απέναντι και ο καθένας την προβάλλει για να φανεί τίνος είναι καλύτερα στολισμένη. Το Σάββατο το πρωί συγκεντρώνονται ο γαμπρός με τους συγγενείς και φίλους του για να μεταφέρουν τα προικιά από το σπίτι της νύφης, τραγουδώντας «Ας παν να ιδούν τα μάτια μου πως τα περνάει η αγάπη μου...». Το απόγευμα γίνεται το μπάνιο της νύφης από τις φίλες της που κουβαλούν νερό από τη βρύση. Η νύφη πετά τα εσώρουχά της στα κορίτσια για να πάρουν την τύχη της. Ο γαμπρός με τον μπραζέρη πηγαίνουν στον κουμπάρο με χορούς και με τραγούδια και του προσφέρουν «το αρνί του κουμπάρου», γλυκά, μια πίτα στολισμένη και την «τσίτσα» γεμάτη κρασί. Το βράδυ του Σαββάτου ο γαμπρός και η νύφη γλεντούν στα σπίτια τους με συγγενείς και φίλους.

Την Κυριακή, τα πεθερικά φέρνουν τα δώρα τους στη νύφη, μια πλάτη κρέας, μια βίκα κρασί και μια μπουγάτσα. Μετά αρχίζει ο στολισμός της νύφης από τις φίλες και τη μητέρα της. Της δένουν τη μέση μ’ ένα χλωρό βάτο για να είναι γερή σαν κι αυτό, της δένουν μια κλειδαριά για να κλειδώσουν το ανδρόγυνο, της βάζουν ένα ψαλιδάκι για τις κακές γλώσσες, της φοράνε ένα χαϊμαλί (από ψωμί, μπαρούτι, μιτάρι από αργαλειό, ένα κομματάκι σκούπα, λίγο λιβάνι και καρβουνόσκονη) και κρύβουν κάτω από τα εσώρουχα της ένα ξόρκι για το μάτι και τα κακά λόγια. Στο σπίτι του γαμπρού, οι φίλοι με τον πατέρα του τού φορούν ένα εσώρουχο ανάποδα για να μην τον πιάσει το μάτι, τον πλένουν 3 φορές ανάποδα με νερό και τον ξυρίζουν τραγουδώντας. Γύρω στις 2 το μεσημέρι, ο γαμπρός ξεκινάει για την εκκλησία με τραγούδια και χορούς. Η μητέρα του βάζει κουφέτα στην τσέπη του, που τα παίρνουν μετά τον γάμο οι ελεύθερες κοπέλες και τα βάζουν κάτω από το μαξιλάρι τους, για να δουν στον ύπνο τους ποιόν θα παντρευτούν. Μετά την τελετή, η νύφη πετάει ένα ρόδι στην είσοδο του σπιτιού για να έχει ευτυχία το καινούργιο σπιτικό. Η πεθερά της νύφης έπαιρνε ένα ποτήρι μέλι και μέλωνε τους νεόνυμφους για να είναι ενωμένοι για πάντα. Στη συνέχεια περνούσε από τον λαιμό των νεόνυμφων ένα μεγάλο μαντίλι ή κορδέλα και τους έβαζε μέσα στο σπίτι. Έμπαιναν μέσα με το δεξί πόδι για να τους πάνε όλα δεξιά και ευτυχισμένα στην νέα τους ζωή.

Στεφάνι

Στο Στεφάνι σώζονται μεταβυζαντινά κτίσματα του 12ου, 14ου και 16ου αιώνα, που σκιαγραφούν την χριστιανική ιστορία του οροπεδίου που εκτείνεται μεταξύ του χωριού και του μεσαιωνικού Αγιονορίου. Στο χωριό βρίσκεται και η γνωστή Μονή Στεφανίου, αφιερωμένη στον Άγιο Δημήτριο, την οποία επισκέπτεται πλήθος προσκυνητών όλο το χρόνο. Εορτάζει και πανηγυρίζει ετησίως στις 26 Οκτωβρίου.

Λουτρό Ξυλοκάστρου

Το χωριό Λουτρό ανήκει στον Δήμο Ξυλοκάστρου και εορτάζει του Σωτήρος στις 6 Αυγούστου και της Αγίας Κυριακής στις 17 Ιουλίου. Κατά τη διάρκεια των πανηγυριών καλούνται μουσικά και χορευτικά συγκροτήματα.

Σοφικό

Το χωριό Σοφικό είναι η Έδρα της Δημοτικής Ενότητας Σολυγείας και βρίσκεται 30 χλμ. νοτιοανατολικά της Κορίνθου. Σημαντικός θεωρείται ο ναός της Αγίας Παρασκευής (μονόχωρη βασιλική) κτισμένος το 1617 και με όλη την επιφάνεια του τοιχογραφημένη. Οι παραστάσεις (χορός των Νεανίδων) αναφέρονται στο Χορό του Γεμ, έθιμο που είναι μοναδικό στη περιοχή της Κορινθίας. Πρόκειται για τον χορό των ημερών του Πάσχα (Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη) όπου όλοι οι κάτοικοι του Σοφικού συγκεντρώνονται στη πλατεία του Ι.Ν.Ευαγγελιστρίας τραγουδούν και χορεύουν. Ο χορός παλιότερα κρατούσε μια εβδομάδα. Οι στίχοι των τραγουδιών αναφέρονται στη ξενιτιά, τον έρωτα, την ελευθερία.. Το πιο δημοφιλές τραγούδι που λέγεται στο Γεμ είναι : «Εσείς πουλιά του κάμπου και της θάλασσας, εσείς πάντα περνάτε από τον τόπο μας / γράμμα, χω να σας δώσω μια μικρή γραφή να πάτε της καλής μου της αγάπης μου να μην με περιμένει και με καρτερεί γιατί εμένα με παντρέψανε στην Αρμενία. Πήρα Αρμενωτοπούλα μάγισσα κακιά/ Μαγεύει τα καράβια και δεν έρχονται, με μάγεψε και εμένα και δεν έρχομαι/ πιάνω τον δρόμο να’ ρθω, λάσπες και νερά/ ξαναγυρίζω πίσω ήλιος και ξαστεριά».

(πηγή : Aπόθεμα της Λαϊκής παράδοσης του Σοφικού)

  
ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΙ ΧΩΡΟΙ
ΜΟΥΣΕΙΑ
ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ
ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ