Σαντορίνη Πολιτισμός

Arabic  Chinese  Japanese  Russian   Swedish  Italian  Spanish  German  French  English  Greek
jquery slider plugin
Πλοία στη Σαντορίνη πραγματικού χρόνου
Αεροδρόμιο Σαντορίνης
Αστυνομία Σαντορίνης
Τουριστικές Πληροφορίες για τη Σαντορίνη
Εξυπηρέτηση Πολιτών στη Σαντορίνη
Ραδιοφωνικοί Σταθμοί Σαντορίνης
Πληροφορίες για Ασφαλείς Διακοπές
Νομισματικές Σχέσεις
Τηλέφωνα Πρώτης Ανάγκης
Η Ιστορία και ο Πολιτισμός της Σαντορίνης
ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ
ΙΣΤΟΡΙΚΑ   ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ

Η κυριότερη και πιο πλούσια πηγή πληροφοριών για τον πολιτισμό της προϊστορικής Θήρας είναι ο οικισμός του Ακρωτηρίου που ήκμασε κατά το πρώτο μισό της 2ης χιλιετίας π. Χ.

Η θέση πρωτοκατοικήθηκε κατά την Ύστερη Νεολιθική (5η χιλιετία π. Χ.) και κατά την Πρώιμη εποχή του Χαλκού (3η χιλιετία π. Χ.), όπως μαρτυρούν πενιχρά ευρήματα. Κατά τη Μεσοκυκλαδική περίοδο, έχοντας αναπτύξει στενές σχέσεις με τη μινωική Κρήτη και την ηπειρωτική Ελλάδα, ο οικισμός μετατρέπεται σε πολιτιστικό, οικονομικό, εμπορικό και καλλιτεχνικό κέντρο του Αιγαίου που φτάνει στο απόγειό του κατά την Υστεροκυκλαδική Ι περίοδο. Η τρομακτική έκρηξη του ηφαιστείου (που τοποθετείται στο 1650 π. Χ. περίπου) είχε σαν συνέπεια την ολοσχερή καταστροφή του οικισμού. Όμως, διατηρήθηκαν κάτω από το παχύ στρώμα τέφρας τα κατάλοιπα του σημαντικού αυτού πολιτιστικού κέντρου, δίνοντας σημαντικές πληροφορίες για την εποχή.

Μετά από εγκατάλειψη 2-3 αιώνων, το νησί κατοικείται και πάλι κατά τη Μυκηναϊκή περίοδο (ύψωμα Μονόλιθος). Φοίνικες εγκαθίστανται στο νησί το 13ο αι. π. Χ. και το ονομάζουν Καλλίστη, ενώ από τα τέλη του 12ου αι. π. Χ. το αποικίζουν Λακεδαιμόνιοι, με επικεφαλής τον Θήρα, από τον οποίο προέρχεται και το όνομά του.

Το κέντρο του νησιού στα ιστορικά χρόνια βρίσκεται στην ανατολική ακτή, στο βράχο του Μέσα Βουνού, όπου αναπτύχθηκε η πόλη της αρχαίας Θήρας που παρουσίασε συνεχή κατοίκηση από τα Γεωμετρικά ως και τα Ύστερα Ρωμαϊκά χρόνια (9ος - 3ος αι. π. Χ.). Η Θήρα τον 6ο αι. π. Χ. έκοψε δικό της νόμισμα και συνέδεσε την τύχη της με την πορεία της μητρόπολής της, της Σπάρτης, κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο. Στα Ελληνιστικά χρόνια το νησί αναπτύσσεται και χρησιμοποιείται ως ναυτική και στρατιωτική βάση των Πτολεμαίων, ενώ κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο δεν παρουσιάζει ιδιαίτερη δραστηριότητα.

Για την Πρώιμη Βυζαντινή περίοδο οι μόνες σημαντικές πληροφορίες που έχουμε είναι ότι από τον 4ο αι. μ. Χ. το νησί ασπάστηκε το χριστιανισμό και συγκρότησε την επισκοπή Θήρας. Μετά τον 9ο αι. μ. Χ. η Θήρα εντάχθηκε στο θέμα του Αιγαίου. Ο Αλέξιος Α΄ ο Κομνηνός (1081-1118) ίδρυσε το ναό της Παναγίας Επισκοπής στη Γωνιά, στο κέντρο του νησιού.

Μετά την ’λωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους (1204), η Θήρα γίνεται έδρα της μίας από τις τέσσερις λατινικές επισκοπές του δουκάτου του Αιγαίου και παραχωρείται μαζί με τη Θηρασία στο βαρόνο Ιάκωβο Βαρότση ως το 1335, οπότε τέθηκε κάτω από την ηγεμονία του Νικόλαου Σανούδου, δούκα της Νάξου, της πρωτεύουσας του λατινικού κρατιδίου. Οι Λατίνοι έδωσαν στο νησί το όνομα Σαντορίνη από την εκκλησία της Αγίας Ειρήνης (Santa Irene), την οποία πρωτοαντίκρυσαν όταν το προσέγγιζαν. Τα επόμενα χρόνια και ως το 1487 το νησί αλλάζει κυρίους ανάμεσα στις φραγκικές οικογένειες των Σανούδων, των Κρίσπι και των Πιζάνι. Το 1487 προσαρτάται μαζί με το δουκάτο του Αιγαίου στη Βενετία.

Κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας των Φράγκων οι πειρατικές επιδρομές σφράγισαν αποφασιστικά την οικονομική, δημογραφική και κοινωνική ζωή του νησιού. Επιπλέον, κατά την περίοδο αυτή μέρος των κατοίκων ασπάστηκε το καθολικό δόγμα.Το 1537 η Σαντορίνη λεηλατήθηκε από το Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα, και το 1566 πέρασε οριστικά στα χέρια των Οθωμανών. Όμως παραχωρήθηκαν προνόμια στους κατοίκους της, με συνέπεια την άνοδο του εμπορίου, της ναυτιλίας και τη μετατροπή του νησιού σε ισχυρό κέντρο με δυναμικό στόλο και σχέσεις με τα μεγάλα λιμάνια της εποχής (Αλεξάνδρεια, Κωνσταντινούπολη). Το εμπόριο και η ναυτιλία απετέλεσαν τους βασικούς τομείς ανάπτυξης και μετά την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, στο οποίο εντάχθηκε το 1830, αναδεικνύοντας την οικονομική ανεξαρτησία του νησιού και των κατοίκων του. Το 1941 η Σαντορίνη αρχικά εντάχθηκε στην ιταλική διοίκηση, στα πλαίσια της κατοχής των ελληνικών εδαφών από τις Δυνάμεις του ’ξονα. Μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας το 1943 το νησί γνώρισε τη γερμανική κατοχή ως την απελευθέρωσή του.

Σημαντικό γεγονός της νεότερης ιστορίας είναι η έκρηξη του ηφαιστείου το 1956 και οι καταστροφικοί σεισμοί, που είχαν σαν συνέπεια την εγκατάλειψη του νησιού από μεγάλο μέρος του πληθυσμού, υπογραμμίζοντας το διαχρονικό ρόλο των φυσικών δυνάμεων στη Σαντορίνη.

Πηγή: ΙΔΡΥΜΑ ΜΕΙΖΟΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ
http://www2.egeonet.gr/

ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ
Σε κάθε γιορτή αγίου, η εκκλησία προετοιμάζεται μια ή δυο μέρες πριν. Αφού καθαρίζεται η εκκλησία, ακολουθεί το στόλισμα των εικόνων. Σε κάποια χωριά ο δρόμος προς την εκκλησία στρώνεται με δενδρολίβανο. Σε «δημόσια» εκκλησία, μαζεύονται χρήματα από όλους για τα έξοδα, ενώ σε «ιδιωτική», τα έξοδα αναλαμβάνουν φυσικά οι ιδιοκτήτες.

Αν υπάρχει σπίτι δίπλα στην εκκλησία (πανηγυρόσπιτο), είναι «υποχρεωμένο» να αναλάβει την προετοιμασία του φαγητού. Οι άντρες μαγειρεύουν σε καζάνια φασολάδα, φάβα, μπακαλιάρο, ενώ φορούν άσπρους σκούφους και μακριές ποδιές. Το κρασί δεν λείπει και το φαγοπότι κρατάει μέχρι αργά το βράδυ. Παλιότερα υπήρχαν και όργανα (λαούτα, τζαμπούνες και βιολιά) και ο χορός ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της τελετής.

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΗ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ

Η περιφορά του Επιταφίου τη Μεγάλη Παρασκευή στο χωριό Πύργος Καλλίστης, αποτελεί μοναδική εμπειρία για τον επισκέπτη. Φωτιές ανάβουν σε τενεκεδάκια λυχνάρια τα οποία προσδίδουν μια μαγική ατμόσφαιρα στο νησί. Αντίστοιχο έθιμο λαμβάνει χώρα τον τελευταίο καιρό και στο χωριό Ακρωτήρι.


ΤΟ ΕΘΙΜΟ ΤΟΥ «ΛΑΖΑΡΟΥ»

Το έθιμο του Λαζάρου, είναι ένα από τα έθιμα που γιορτάζονται το Πάσχα στη Σαντορίνη και μάλλον το εντυπωσιακότερο μετά τη βραδιά της Μεγάλης Παρασκευής στον Πύργο και στο Ακρωτήρι.

Ο Λάζαρος είναι ένας μεγάλος σταυρός από ξύλο καραβιού, τον οποίο οι κάτοικοι φτιάχνουν το Σάββατο του Λαζάρου. Καλύπτεται με δενδρολίβανο ή αλλιώς αλισμάρι και οι νέες του νησιού τον ραντίζουν με βάγια και τον γεμίζουν λουλούδια. Συμβολίζει την ανάσταση του Λαζάρου και μένει στολισμένος στην πλατεία μέχρι την Κυριακή της Αναλήψεως.

Συντάκτης: Φωτεινή Αναστασοπούλου

  
ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΙ ΧΩΡΟΙ
ΜΟΥΣΕΙΑ
ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ
ΩΔΗ ΣΤΗ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ
ΧΑΡΤΗΣ