Μύκονος Πολιτισμός

Arabic  Chinese  Japanese  Russian   Swedish  Italian  Spanish  German  French  English  Greek
jquery slider plugin
Πλοία στη Μύκονο πραγματικού χρόνου
Αεροδρόμιο Μυκόνου
Αστυνομία Μυκόνου
Τουριστικές Πληροφορίες για τη Μύκονο
Εξυπηρέτηση Πολιτών στη Μύκονο
Ραδιοφωνικοί Σταθμοί Μυκόνου
Πληροφορίες για Ασφαλείς Διακοπές
Νομισματικές Σχέσεις
Τηλέφωνα Πρώτης Ανάγκης
Η Ιστορία και ο Πολιτισμός της Μυκόνου
ΜΥΚΟΝΟΣ
ΙΣΤΟΡΙΚΑ   ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ

Η Μύκονος πήρε το όνομά της από το Μύκονο, γιό του μυθικού βασιλιά της Δήλου, Άνιου, απόγονου του θεού Απόλλωνα και της νύμφης Ρυούς.

Η αρχαία παράδοση αναφέρει ότι κάτω από τους γρανιτένιους βράχους της Μυκόνου βρίσκονται θαμμένοι οι Γίγαντες που σκότωσε ο Ηρακλής.


Ένας θολωτός τάφος έξω από τη Χώρα υπογραμμίζει την ακμή μιας μυκηναϊκής εγκατάστασης στο δυτικό τμήμα του νησιού. Οι προϊστορικές όμως θέσεις, διάσπαρτες παντού στο νησί, φανερώνουν ανθρώπινη παρουσία και πριν από το 4000 π. Χ.. Οι Ίωνες πρέπει να εγκαταστάθηκαν εδώ γύρω στο 1000 π. Χ.. Στην κλασσική περίοδο το νησί θα ήταν μάλλον φτωχό, αλλά με δύο πόλεις (στο δυτικό και το ανατολικό τμήμα του αντίστοιχα) και με κύρια απασχόληση των κατοίκων τη γεωργία. Οι θεοί που λατρεύονταν ήταν κυρίως ο Διόνυσος, η Δήμητρα, ο Δίας, ο Απόλλων, ο Ποσειδώνας και ο Ηρακλής.
Από παραστάσεις αρχαίων νομισμάτων καταλαβαίνουμε οτι προστάτες θεοί του νησιού ήταν ο Διόνυσος και η Δήμητρα.

Στη συνέχεια, το νησί περνά στα χέρια των Ρωμαίων κι ύστερα των Βυζαντινών μέχρι τον 13ο αιώνα. Μετά τις σταυροφορίες και τα επακόλουθα τους περνά στα χέρια των Βενετών και αργότερα, όταν οι Τούρκοι κατακτούν το Αιγαίο, υπάγεται στη δικαιοδοσία του αρχηγού του Οθωμανικού στόλου, διατηρώντας λεπτές ισορροπίες μεταξύ Βενετών και Τούρκων και ένα είδος αυτοδιοίκησης.
Οι Μυκονιάτες, άριστοι ναυτικοί, επιδόθηκαν την επόμενη περίοδο με επιτυχία στη ναυτιλία και το εμπόριο, αλλά και την πειρατεία, ενώ πήραν ενεργό μέρος και στα Ορλωφικά (1770-74). Στην Επανάσταση του 1821 η Μύκονος έλαβε μέρος με 4 εξοπλισμένα πλοία και ανέδειξε μιας σπάνιας γοητείας όσο και τραγική μορφή, την ηρωίδα Μαντώ Μαυρογένους.

Με την ίδρυση του νέου ελληνικού κράτους, η δυναμική αστικής τάξη της καλλιεργεί δεσμούς με τα εμπορικά κέντρα του εξωτερικού. Η επικράτηση της νέας τεχνολογίας όμως (ατμός, Διώρυγα της Κορίνθου) και ο 1ος Παγκόσμιος πόλεμος, αφαίρεσαν τη δύναμή της. Ο τουρισμός, λίγο λιγότερα, θα της ξαναδώσει το δυναμισμό και την αίγλη που την κατέκτησε το σημερινό, διάσημο σ’ όλο τον κόσμο, κοσμοπολίτικο θέρετρο.

Στα μέσα της δεκαετίας του '50, η Μύκονος αρχίζει να μετατρέπεται σε κοσμοπολίτικο θέρετρο, προσελκύοντας αναρίθμητους επισκέπτες απ' όλο τον κόσμο.

Συντάκτης: Φωτεινή Αναστασοπούλου

Παραδοσιακοί οικισμοί: οι παραδοσιακοί οικισμοί του νησιού βρίσκονται στη Χώρα και στην Άνω Μερά.

Παραδοσιακή αρχιτεκτονική
Ο οικισμός της Χώρας, της πρωτεύουσας της Μυκόνου είναι επίπεδος και διαφέρει από τις αμφιθεατρικά κτισμένες σε λόφους πρωτεύουσες των υπόλοιπων Κυκλάδων. Παρότι τα τελευταία χρόνια έχει επιβαρυνθεί από την έντονη οικοδομική δραστηριότητα, συνεχίζει να διατηρεί αρκετά παραδοσιακά στοιχεία. Τα διώροφα στενομέτωπα και ευρυμέτωπα σπίτια, με τη ξεχωριστή λιθόκτιστη σκάλα που οδηγεί προς το ανώι (τον όροφο), τα ξύλινα μπαλκόνια και τα στενά πλακόστρωτα δρομάκια αποτελούν τον κύριο παραδοσιακό αρχιτεκτονικό τύπο. Τα σπίτια χωρίζονται σε δύο χώρους: εκείνο της εργασίας των γυναικών (αργαλειός) και το υπνοδωμάτιο. Οι χώροι του άνω ορόφου επικοινωνούν και με τον κάτω όροφο με ξύλινη σκάλα και καταπακτή. Η βιοτεχνική παραγωγή υφασμάτων από τις γυναίκες είχε ξεκινήσει από την περίοδο του Μεσαίωνα και ανέδειξε το νησί σε κέντρο παραγωγής ποιοτικών υφαντικών προϊόντων.Ιδιαίτερα γνωστή και πολυφωτογραφισμένη είναι η συνοικία Αλευκάντρα, στην νότια πλευρά του Κάστρου, η οποία χαρακτηρίζεται από τις θύρες των σπιτιών που οδηγούν απευθείας στη θάλασσα, χαρακτηριστικό που της έδωσε το προσωνύμιο «μικρή Βενετία».

Σε όλη την έκταση του νησιού υπήρχαν διάσπαρτοι αγροτικοί οικισμοί, μερικοί από τους οποίους το 19ο αιώνα συγκρότησαν την Άνω Μερά, όπου η κύρι α κατοικία περιβάλλεται από βοηθητικούς χώρους (αχυρώνας, αποθήκη, φούρνος, κελιά-στάβλοι, βουϊδοκέλι (στάβλος για τα βόδια), περιστεριώνας, πατητήρι, αλώνι, ακόμα και οικογενειακή εκκλησία!..Τέλος, ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στην εκκλησία της Παναγίας Τουρλιανής, που ιδρύθηκε το 1542 και διαθέτει εντυπωσιακό κωδωνοστάσιο και μουσείο με ξυλόγλυπτο τέμπλο, επιτάφιο, εκκλησιαστικά κειμήλια, εικόνες και έργα λαϊκής γλυπτικής.

Εκδηλώσεις
Γιορτή του Τρύγου στο Αγροτομουσείο (2η ή 3η Κυριακή του Σεπτεμβρίου) Είναι από τις πιο παλιές γιορτές του νησιού και διοργανώνεται κάθε δεύτερη ή τρίτη Κυριακή του Σεπτεμβρίου στο Αγροτομουσείο. Συμμετέχει πολύς κόσμος, υπάρχουν διάφορα φαγώσιμα και κρασί και στο φούρνο του μουσείου ψήνονται παραδοσιακές «κρομμυδόπιτες» και «κουβαρωτές» (στρογγυλά χωριάτικα ψωμάκια). Κάποιοι φέρνουν σταφύλια τα οποία πατιούνται εκείνη την ώρα στο πατητήρι ενώ ο υπόλοιπος κόσμος γλεντάει, τραγουδάει και χορεύει. Ακόμη και παραμυθάδες έρχονται, που γοητεύουν το κοινό διηγούμενοι παραδοσιακά παλιά παραμύθια του νησιού.

Πανηγύρια
Αγίας Παρασκευής (26 Ιουλίου)
Δεκαπενταύγουστος στην Παναγία Τουρλιανή (15 Αυγούστου)
Εννιάμερα της Παναγίας (23 Αυγούστου)
Αγίου Νικολάου (6 Δεκεμβρίου)
Αγίων Αποστόλων - γιορτή των ψαράδων (30 Ιουνίου)


Η διατήρηση της Κυκλαδίτικης παραδοσιακής αρχιτεκτονικής μορφής και στα νεόκτιστα κτήρια εξασφαλίζει μοναδική αίσθηση αρμονίας στον επισκέπτη.

Από τα πλέον ιστορικά κτίρια του νησιού, είναι το Δημαρχείο που βρίσκεται στο λιμάνι μαζί με πέντε μουσεία με μεγάλο αριθμό και ποικιλία εκθεμάτων.

Πηγή: ΙΔΡΥΜΑ ΜΕΙΖΟΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ
http://www2.egeonet.gr/

  
ΜΟΥΣΕΙΑ
ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ
ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΙ ΧΩΡΟΙ
ΧΑΡΤΗΣ